Лендзяне

Лендзяне (также: Ляхи, Ледзяне, Лендзичи, Лензанины)^[1]^[2]^[3] — западнославянское лехитское племя, которое жило у границы современных Украины и Польши.

Этноним Ледзяне происходит от праславянского и старопольского слова «леда», что означает «необработанное/невозделанное поле»^[4]^[5]. В современном польском языке слово «ляд» означает «земля». Название племени, вероятно, берёт своё начало от подсечно-огневой системы земледелия^[5]. Исходя из этого, «ледзянин» означало земледельца, который сжигает лес^[6]. Название племени легло в основу экзоэтнонима для обозначения поляков и Польши в таких языках, как литовский (lenkai, Lenkija) и венгерский (lengyelek, Lengyelország).

↑ «Islandowie znali też Polaków, ale tylko pod nazwą ruską: Laesir», Lesir = Ljachen. [w:] Slavia occidentalis. Poznań, 1938 str. 250; «anonimowy utwór (Heimskringla) o królu norweskim Haraldzie Hardrade, który wspomina, że Harald walczył w młodości w służbie księcia kijowskiego Jarosława Wielkiego przeciw ludowi zwanemu Laesir» [w:] Kazimierz Śląski, Millennium of Polish-Scandinavian cultural relations, str. 36; «istnieje przekonanie, iż pod tą tajemniczą nazwą ukrywają się Lachowie» latopisów ruskich […]. Z tzw. Powieści dorocznej wiadomo o wojnie «polsko-ruskiej» w roku 1031 [w:] Gerard Labuda, Fragments of the history of Western Slavs, 2002. str. 472
↑ Mały jus, czyli Ѧ, odpowiadał samogłosce nosowej ę, w języku rosyjskim przeszedł w «ja», Я.
↑ Normańskie określenia Lachów nadsańskich z okresu wyprawy Haralda III, 1031 — znajdujące się w Sadze o Haraldzie Hardrada. [w:] Kwartalnik historyczny. t. 108, wyd. 1-3. Towarzystwo Historyczne 2001
↑ Henryk Łowmiański «Historia Polski», PWN, Warszawa 1964
↑ ¹ ² Henryk Łowmiański «Studia nad dziejami słowiańszczyzny Polski i Rusi w wiekach średnich», UAM, Poznań 1986
↑ L. Krzywicki, «Spoleczeństwo pierwotne, jego rozmiary i wzrost», Warszawa 1937

Michał Parczewski — «Początki kształtowania się polsko-ruskiej rubieży etnicznej w Karpatach», Kraków 1991
Krzysztof Tomasz Witczak, Z problematyki Słowiańszczyzny plemiennej, część 2: Lędzanie i Wierzbianie (Βερβίανοι) — dwa plemiona prapolskie na wschodnim pograniczu, «Slavia Occidentalis» T. 48/49, 1991/1992, s. 249—260
Krzysztof Tomasz Witczak, O dwóch plemionach prapolskich, zasiedlających Ziemię Przemyską i Chełmską — Lędzanach i Wierzbianach, «Acta Archaeologica Carpatica» R. 38, 2003, s. 157—172
Zygmunt Gloger, Geografia historyczna ziem dawnej Polski, Kraków 1903
Antoni Małecki, Lechici w świetle historycznej krytyki, Lwów 1897

[1] «Islandowie znali też Polaków, ale tylko pod nazwą ruską: Laesir», Lesir = Ljachen. [w:] Slavia occidentalis. Poznań, 1938 str. 250; «anonimowy utwór (Heimskringla) o królu norweskim Haraldzie Hardrade, który wspomina, że Harald walczył w młodości w służbie księcia kijowskiego Jarosława Wielkiego przeciw ludowi zwanemu Laesir» [w:] Kazimierz Śląski, Millennium of Polish-Scandinavian cultural relations, str. 36; «istnieje przekonanie, iż pod tą tajemniczą nazwą ukrywają się Lachowie» latopisów ruskich […]. Z tzw. Powieści dorocznej wiadomo o wojnie «polsko-ruskiej» w roku 1031 [w:] Gerard Labuda, Fragments of the history of Western Slavs, 2002. str. 472

[2] Mały jus, czyli Ѧ, odpowiadał samogłosce nosowej ę, w języku rosyjskim przeszedł w «ja», Я.

[3] Normańskie określenia Lachów nadsańskich z okresu wyprawy Haralda III, 1031 — znajdujące się w Sadze o Haraldzie Hardrada. [w:] Kwartalnik historyczny. t. 108, wyd. 1-3. Towarzystwo Historyczne 2001

[4] Henryk Łowmiański «Historia Polski», PWN, Warszawa 1964

[autogenerated1-5] ¹ ² Henryk Łowmiański «Studia nad dziejami słowiańszczyzny Polski i Rusi w wiekach średnich», UAM, Poznań 1986

[6] L. Krzywicki, «Spoleczeństwo pierwotne, jego rozmiary i wzrost», Warszawa 1937

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

Лендзяне

Название племени

Примечания

Литература

Категории