Старыконь (герб)
Старыконь (польск. Starykoń, Antiquus Caballus, Antiquus Equus, Konie, Stary Koń, Szafraniec, Zaprzaniec) — польский дворянский герб.
Общие сведения
| Старыконь | |
|---|---|
| Детали | |
| Утверждён | 1316 |
| Шлем | 12 |
| Использование | В России гербы Великопольских (III, 40); Майковых (III, 67); Мишковых (VI, 76) |
Описание
Герб используют
150 родов
Баглай (Bahlaj), Балицкие (Balicki), Баневичи (Baniewicz), Барвальдские (Barwaldski, Barwaldzki, Berwaldzki), Бохнар (Bochnar), Богумил (Bogumil), Богдзевичи (Bohdziewicz), Бржеские (Brzeski), Бутримовичи (Butrymowicz), Быстроновские (Bystronoski, Bystronowski), графы и дворяне Быстржановские (Bystrzanowski, Bystrzonowski), Хелмские (Chelmski), Хоржемичи (Chorzemicz), Цыбулька (Cybulka), Чарторыйские (Czartorijski, Czartoryski), Чебулька (Czebulka), Горжицкие (Gorzycki), Гродецкие (Grodecki), Громницкие (Gromnicki), Гинек (Hynek), Евхутичи (Jewchuticz)[2]., Касперские (Kasperski v. Kacperski), Каспржицкие (Kasprzycki), Конколевские (Kakolewski zob. Konkolewski, Kakolowski), Кнот (Knot), Квасьневские (Kwasniowski), Маевские (Majewski), Май (May), Медзвецкие (Miedzwiecki), Мезвецкие (Miezwiecki), Млодзеевские (Mlodziejowski), маркграфы Мышковские (Myszkowski z Wielopolskich), Нагоевские (Nahojowski), Нанайко (Nanayko), Навоевские (Nawojewski), Новинские (Nowinski), Петруские (Pietruski), Писаржевские (Pisarzewski, Pisarzowski), Поборовские (Poborowski), Поляновские (, Polanowski), Семушевские (Siemuszewski), Станевские (Staniewski), Сташевские (Staszewski), Сулимерские (Сулимирские, Sulimierski, Sulimirski), Сыновец (Synowiec), Шафранец (Szafraniec), Шафранкевичи (Szafrankiewicz), Веннятовские (Wenatowski), графы Велепольские маркизы Гонзаго-Мышковские, Велегловские (Wieloglowski, Wieloglowski z Wieloglowa), графы и дворяне Велёпольские (Wielopolski), Влостовские (Wlostowski), Волчек (Wolczek), Вроницкие (Wronicki), Вронецкие (Wroniecki), Запржанец (Zaprzaniec), Завадские (Zawadzki), Земецкие (Ziemiecki), Жарские (Zarski, Zarski z Zarow).
Примечания
Литература
- Bartosz Paprocki. Herby rycerstwa polskiego. Kraków, 1584.
- Simon Okolski. Orbis Polonus. Krakow, 1642. T.1-3.
- Ks. Kacper Niesiecki. Herby i familie rycerskie tak w Koronie jako y w W.X.L. Lwów, 1728.
- Gajl T. Polish Armorial Middle Ages to 20th Century. — Gdańsk: L&L, 2007. — ISBN 978-83-60597-10-1. (польск.)